Γρατζουνιές στην ψυχή

Ανανεώθηκε 13/10/19

Ήθελα καιρό τώρα, να γράψω το παρόν άρθρο. Απλά δεν έβρισκα τις κατάλληλες λέξεις ώστε να συνθέσω τις προτάσεις. Με αφορμή έναν ενεργό μαθητή μου θέλησα να γράψω τα παρακάτω.

 

Πολλοί μαθητές μου,  διάλεξαν να σταματήσουν ή να συνεχίσουν διότι εγώ ήμουν καθίκι ή υπέροχος δάσκαλος. Άλλους τους σταμάτησα εγώ με ευγένεια και άλλους με αγένεια. Σίγουρα όμως δεν κράτησα μυστικά από κανέναν μαθητή μου. Πάντα ήμουν ένα ανοικτό βιβλίο. Γεγονός που το εκμεταλεύτηκαν και με "κτύπησαν" με τον τρόπο τους. Κάποιοι λένε ότι τίποτα δεν τους χαρίστηκε και το κέρδισαν μόνοι τους! Τα ακούω αυτά και γελώ πικραμένος.

 

Είναι πολλές οι ώρες που έχω ρίξει για να αναπτύξω τον οποιοδήποτε, που έχω κοντά μου. Κάθομαι ώρες, χωρίς αυτός να με βλέπει, για να δω τις αδυναμίες του και να τις διορθώσω.

Δεν αναφέρω τις εργατοώρες πάνω στα βίντεο που μοντάρω ώστε να αναδείξω τις ικανοτητές του στην κινησιολογία του, τις φωτογραφίες προώθησης του, την "προσωποποιημένη παιδαγωγική" που πρέπει να ακολουθήσω κ.α.

 

Εγώ γερνώ, και όχι καλά, βλέπεις αφιέρωσα μια ολόκληρη ζωή για να κάνω πολεμικές τέχνες, αφιέρωσα την υγεία μου για να κάνω το kung fu μου σαν πολεμική τέχνη και όχι σαν άθλημα. Κτυπήθηκα από πολλούς σε αγώνες, σεμινάρια αλλά και στην ίδια την εκπαίδευση κάποιου, είτε αφορούσε ιδιαίτερο μάθημα είτε αφορούσε τακτική εκπαίδευση. Βλέπεις υπήρξα ενεργός και έτσι αθροιστικά οι πόνοι και οι τραυματισμοί ήρθαν για να με καταβάλουν, κάποιοι μαθητές μου θεώρησαν ότι είναι καλύτεροι από εμένα γιατί οι δικοί μου χρόνοι έπεσαν, γιατί πια δεν μπορούσα να κρατήσω το όπλο μου με την ίδια ευκολία που είχα όταν ήμουν 35, γιατί η κινησή μου δεν ήταν η ίδια, γιατί είναι στιγμές που απλά προσπαθώ να βαδίσω. Καραδοκούσαν να “εκμεταλευτούν¨ την πρώτη λάθος μου κίνηση. Έχω δει πρώην μαθητές μου να χαίρονται όταν κάποιος μου περνούσε κτύπημα. Λες και εγώ το έπαιζα άτρωτος ή υπερόπτης. Έχω δει μαθητές μου να μου λένε να κάνω κάτι σε κάποιο σεμινάριο με την ελπίδα να αποτύχω και να ρεζιλευτώ. Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με την αποτυχία σε δημόσια θέα αρκεί να υπάρχει η προσπάθεια, ούτε ατσαλάκωτος το παίζω. Έχω ματώσει σε σεμινάριο, έχω κτυπηθεί σε σεμινάριο και άλλα πολλά. Προσπαθώ να κάνω ότι κάνουν οι μαθητές μου και να μην δίνω προσταγές!

 

Βαρέθηκα να αποδεικνύω το ποιός είμαι κάθε φορά. Έρχονται σε μένα άνθρωποι και μου το παίζουν φίλοι για να πάρουν την “διδακτική” μου μέθοδο, την ύλη μου κλπ. Κάνουν like σε οτιδήποτε γράφω, ακόμα και μαλακία. Με αποκαλούν δάσκαλο για να μου τονώσουν τα αυτιά και το ηθικό και από πίσω με θάβουν. Ή πάνε να με πατρονάρουν. Πολλές φορές κάνω τα στραβά τα μάτια γιατί όπως και να είναι ο άλλος οφείλω να τον εκπαιδεύσω. Βλέπεις μπορεί και να κάνω λάθος. Εκ’του αποτελέσματος όμως βλέπω ότι έχω δίκιο.

 

Κάποιοι είναι καλοί και τους χειροκροτώ. Παίρνουν το χειροκρότημα και το μετατρέπουν σε υπεροψία και αγνωμοσύνη, αντί να βάλουν το κώλο κάτω και να δουλέψουν σκληρά γιατί αυτό το χειροκρότημα είναι η ενθάρυνση που τους δίνω να συνεχίσουν. Σε κάποιους δίνω γκρουπ να διοικήσουν όχι γιατί είναι καλοί αλλά για να λουστούν το υπερβολικό ΕΓΩ κάποιων μαθητών, που και οι ίδιοι έχουν. Τους δίνω μια ευκαιρία να μπουν στην θέση μου και να διορθωθούν. Κάποιες φορές όμως νοιώθω σαν τον Δρ. Φρανκεστάιν για τα τέρατα που βγαίνουν μέσα από τα χέρια μου.

 

Ένας σκληρός δασκαλός κάποτε μου είπε.... "Ποτέ μην επαινείς έναν μαθητή!" Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε.

 

Η καχυποψία με έχει κυριεύσει. Δεν μου φταίει όμως σε τίποτα ένας νέος μαθητής που έρχεται να μάθει και κυρίως δεν μου φταίει σε τίποτα ένας παλιός μαθητής ο οποίος είναι δίπλα μου πολλά χρόνια με δοκιμασμένη σχέση και από τις δύο μεριές. Αν σε αποδεχτώ θα σε διδάξω με την καρδιά μου.

 

Λόγω του αντικειμένου που διδάσκω, φιλτράρω πολύ καλά αυτόν που θα διδάξω. Και πολύ συχνά αρνούμαι να γίνω δασκαλός του εφόσον και αυτός αρνείται με τον τρόπο του να γίνει μαθητής μου. Υπάρχουν πολλά σημάδια που καταλαβαίνω πως με βλέπει κάποιος που έρχεται να μάθει από μένα. Βλέπεις η επαγγελματική μου εμπειρία στην διδασκαλία ξεκινάει από το 1991. Έχω δεί και νοιώσει πολλά. Δεν μιλώ όμως, ακούω τον καθένα να μου λέει, υπερφίαλα, το τι έχει περάσει, το πόσο γαμάτος είναι.

 

Για μένα η ομάδα με ξεχωριστές προσωπικότητες έχει πολύ μεγάλη σημασία. Σημαντικός παράγοντας να υπάρχει σεβασμός και από τις δύο μεριές. Η προβατοποίηση μαθητών δεν με βρίσκει σύμφωνο. Γι’αυτό και έχω καταργήσει τον τελετουργικό χαιρετισμό της πολεμικής τέχνης. Πιστεύω ότι ο σεβασμός βρίσκεται στο πράττειν του καθενός. Δημιούργησα μία τέχνη (επηρεασμένος από άλλες τέχνες) χωρίς να περιέχει το ονομά μου μέσα ώστε να υπάρξει η διαδοχή της πολεμικής τέχνης και όχι του προσώπου. Μέσα από τα χρόνια διδασκαλίας κατάλαβα ότι ο εγωισμός μόνο δάσκαλο δεν μπορεί να σε κάνει. Πρέπει να απελευθερωθείς και να απολαύσεις τον μαθητή που θα γίνει καλύτερος από εσένα. Κάποιοι με μνημονεύουν ως δασκαλό τους έχοντας δείξει μεγάλη ασέβεια προς εμένα και το σύστημα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να τους διδάξω τίποτα, καθώς απέτυχα ως δάσκαλος.

 

Η καρδιά μου έχει γρατσουνιές, λείπουν κομμάτια της γιατί απλά σε αφήνω να με ξεσκίσεις, βλέπεις είμαι ένας δάσκαλος που θα το υποστεί. Τα χρόνια περνούν και τα ξεσκίσματα περισσότερα, εδώ καλούμαι να πάρω πολύ δύσκολες αποφάσεις που μου γρατσουνούν την ψυχή. Κάποτε και τα λιοντάρια καταλήγουν από τις ύαινες και δυστυχώς οι πουτάνες είναι πολλές. Μέχρι όμως να καταλήξω θα μάχομαι γιατί αυτό κάνει ένας μαχητής, ένα λιοντάρι.

 

Πριν πεις ότι τίποτα δεν σου χαρίστηκε δες το κομμάτι που πήρες από την σάρκα μου, την ώρα μου και την ψυχή μου.